قبایل ترک، مانند مغولها، برای زن اهمیت فراوان و احترامی فوقالعاده قایل بودند. زن و مرد تقریباً از حقوق مادی و معنوی مساوی برخوردار بودند. زنان در کار خانواده، گردش چرخ اقتصادی، جنگ و امور گوناگون دیگر قبیله همراه همسران خود مشغول فعالیت میبودند. ثروت خاص خویش را داشتند، به مقاماتی نایل میشدهاند و در مواقع لزوم زمام قبیله و یا ایل خود را به دست میگرفتهاند (بیانی، شیرین. زن در ایران عصر مغول. انتشارات دانشگاه تهران. 1352. ص 1).
[...] زنان ایرانی به هنگام بیرون رفتن از منزل در حجاب بودهاند و برقع بر رخ میافکندهاند به طوری که هیچ گوشهای از بدن آنان نمایان نمیشده است. اصولاً کمتر در خیابانها رفت و آمد داشتهاند و در ملاء عام مکالمه و صحبت کردن با آنان به کلی ممنوع بوده است؛ در حالی که زنان ترک و مغول، پوششی نداشتهاند، معمولاً با روی باز در ملاء عام ظاهر میشدهاند و ابایی از خارج شدن از منزل نداشتهاند......